പഴയകാല സ്മരണകൾ ഉണർത്തി എച്ച്.ടി.സി വൺ എക്സ് പ്ലസ്: ഒരു റിവ്യു

കാലപ്പഴക്കം ചെന്ന സ്മാർട്ട് ടിവി പ്രശ്നത്തിന് പരിഹാരം തേടി ഡ്രോയറുകൾ പരിശോധിക്കുന്നതിനിടയിലാണ് എന്‍റെ ആദ്യത്തെ ആൻഡ്രോയിഡ് ഫോണായ എച്ച്.ടി.സി വൺ എക്സ് പ്ലസ് (HTC One X+) കണ്ടെത്തുന്നത്. ഇന്ന് പലരും മറന്നുതുടങ്ങിയ ഒരു സ്മാർട്ട്‌ഫോണാണിത്.

ഏറെ പ്രശംസ നേടിയ എച്ച്.ടി.സി വൺ എക്സ് (HTC One X) നും ഐതിഹാസികമായ എച്ച്.ടി.സി വൺ എം 7 (HTC One M7) നും ഇടയിലാണ് ഇത് വിപണിയിലെത്തിയത്. പോളികാർബണേറ്റ് സ്മാർട്ട്‌ഫോൺ രൂപകൽപ്പനയിൽ എച്ച്.ടി.സിയുടെ ഏറ്റവും മികച്ച ശ്രമത്തെയാണ് ഈ ഉപകരണം പ്രതിനിധീകരിച്ചത്.

2012 അവസാനത്തോടെ പുറത്തിറങ്ങിയ ഈ ഫോണിൽ 4.7 ഇഞ്ച് എൽ.സി.ഡി പാനലും എൻവിഡിയ ടെഗ്ര 3 ചിപ്‌സെറ്റുമാണ് ഉൾപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്. യൂസർ-സ്വാപ്പ് ചെയ്യാവുന്ന ബാറ്ററിയും മൈക്രോ എസ്.ഡി കാർഡ് സ്ലോട്ടും ഒഴിവാക്കി യൂണിബോഡി ഫ്രെയിം അവതരിപ്പിച്ച ആദ്യത്തെ ഫ്ലാഗ്ഷിപ്പ് ഫോണുകളിൽ ഒന്നാണിത്.

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായി ഇത് കയ്യിലെടുത്തപ്പോൾ മനോഹരമായ ഓർമ്മകളാണ് മനസ്സിലേക്ക് വന്നത്. ഏകദേശം നാല് വർഷത്തോളം ഞാൻ ദിവസേന ഉപയോഗിച്ച ഫോണാണിത്.

ഇതിന് ശേഷം ഞാൻ ഉപയോഗിച്ച എല്ലാ സ്മാർട്ട്‌ഫോണുകൾക്കും അഞ്ച് ഇഞ്ചിൽ കൂടുതൽ വലിപ്പമുള്ള ഒഎൽഇഡി സ്ക്രീനുകളും മെറ്റൽ അല്ലെങ്കിൽ ഗ്ലാസ് ബോഡിയും ഒന്നിലധികം ക്യാമറകളുമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. ചെറിയ ചാർജിംഗിന് ശേഷം എന്‍റെ ഫോൺ വിജയകരമായി ഓണായി.

ഒരു മൈക്രോ-യു.എസ്.ബി കേബിൾ കണ്ടെത്താനാണ് കൂടുതൽ സമയം എടുത്തത്. പഴയകാലത്തെ എച്ച്.ടി.സി വെൽക്കം ശബ്ദത്തോടൊപ്പം ആൻഡ്രോയിഡ് 4.1 ജെല്ലി ബീൻ (Jelly Bean) വേർഷനാണ് എന്നെ വരവേറ്റത്.

സോഫ്റ്റ്‌വെയർ കാലഹരണപ്പെട്ടതായി തോന്നിയെങ്കിലും, 14 വർഷം പഴക്കമുള്ള ഈ സ്മാർട്ട്‌ഫോണിന്റെ ഹാർഡ്‌വെയർ സവിശേഷതകളോട് എനിക്ക് എത്രത്തോളം താൽപ്പര്യമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഇത് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ആധുനിക ആൻഡ്രോയിഡ് ഫോണുകൾ ചെറിയ കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ പോലെയാണ് പെരുമാറുന്നത്, അല്ലാതെ കയ്യിൽ ഒതുങ്ങുന്ന ഫോണുകൾ പോലെയല്ല.

ആറ് ഇഞ്ചിൽ കൂടുതൽ ഡിസ്‌പ്ലേ വലിപ്പമുള്ള ബോഡികളിൽ ഫോണുകൾ ഡെസ്‌ക്ക്‌ടോപ്പ് നിലവാരത്തിലുള്ള പ്രകടനം കൈവരിക്കുന്നതിന്റെ ഫലമാണിത്. എച്ച്.ടി.സി വൺ എക്സ് പ്ലസ് എന്നത് പോക്കറ്റിൽ ഒതുങ്ങുന്ന ആൻഡ്രോയിഡ് ഫോണുകളുടെ ഒരു പഴയകാല ഉദാഹരണമാണ്.

ഇത് എന്റെ പോക്കറ്റിൽ തടസ്സമുണ്ടാക്കുന്നില്ല, മാത്രമല്ല എന്റെ സ്ലിങ് ബാഗിന്റെ ഏറ്റവും ചെറിയ സ്ലോട്ടിൽ പോലും ഇത് എളുപ്പത്തിൽ ഉൾക്കൊള്ളുകയും ചെയ്യും. ഇത് എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട

ഹാർഡ്‌വെയർ ഫീച്ചറിലേക്ക് നയിക്കുന്നു: ഒറ്റക്കൈകൊണ്ട് ഉപയോഗിക്കാനുള്ള എളുപ്പവും വളഞ്ഞ മാറ്റ് ബാക്കും. അഞ്ച് ഇഞ്ചിൽ താഴെ മാത്രം വലിപ്പമുള്ള ഗ്ലാസ് പാനൽ അരികുകളിലേക്ക് ഒതുങ്ങുന്നതിനാൽ, പിടി മുറുക്കാതെ തന്നെ നാല് മൂലകളിലും തൊടാൻ സാധിക്കും.

ഗ്രിപ്പുള്ള പോളികാർബണേറ്റ് ബാക്കുമായി ചേർന്നപ്പോൾ, നാല് വർഷത്തെ ദിവസേനയുള്ള ഉപയോഗത്തിനിടയിൽ ഇത് ഒരിക്കൽ പോലും എന്റെ കയ്യിൽ നിന്ന് വഴുതിവീണിട്ടില്ല. ഞാൻ എന്റെ ഫോണിന് കവർ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നില്ല.

ദശകത്തിലേറെക്കാലം കഴിഞ്ഞിട്ടും, അതിന്റെ സൗന്ദര്യം ഒരു കേസിനുള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല. മുകളിൽ നൽകിയിരിക്കുന്ന പവർ ബട്ടൺ മറ്റൊരു പ്രിയപ്പെട്ട

ഹാർഡ്‌വെയർ സവിശേഷതയാണ്. ഈ വലിപ്പമുള്ള ഒരു ഫോണിൽ മാത്രമെ ഇത് സാധ്യമാകൂ.

യാദൃശ്ചികമായി സ്ക്രീൻഷോട്ടുകൾ ആക്ടീവാകുന്നത് തടയുന്നത് ഉൾപ്പെടെ നിരവധി ഗുണങ്ങൾ ഇത് നൽകുന്നു. സാധാരണയായി, പവർ ബട്ടൺ തള്ളവിരലിന് താഴെയും വോള്യൂം ബട്ടണുകൾ എതിർവശത്തുമാണ് സ്ഥിതി ചെയ്യാറുള്ളത്.

ഇത് സ്ക്രീൻഷോട്ടുകൾക്കായി അറിയാതെ പവർ ബട്ടണും വോള്യൂം ഡൗൺ ബട്ടണും ഒരുമിച്ച് അമർത്തുന്നതിന് ഇടയാക്കും. പവർ ബട്ടൺ ദീർഘനേരം അമർത്തുമ്പോൾ പവർ മെനുവിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നതോ അല്ലെങ്കിൽ എഐ അസിസ്റ്റന്റ് ആക്ടീവാകുന്നതോ ഇത് തടയുന്നു.

ഇന്നത്തെ സ്മാർട്ട്‌ഫോണുകളുടെ വലിപ്പത്തിനൊപ്പം ഈ എർഗണോമിക് ബട്ടൺ സെറ്റപ്പ് അനുയോജ്യമാകില്ല. എനിക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട

മൂന്നാമത്തെ ഹാർഡ്‌വെയർ ഫീച്ചർ ഡെഡിക്കേറ്റഡ് നാവിഗേഷൻ ബട്ടണുകളാണ്. അവ എപ്പോഴും കയറ്റെത്തു ദൂരത്തിലുണ്ട് കൂടാതെ സ്ക്രീൻ ആക്ടീവ് ആകുമ്പോഴെല്ലാം തെളിയുകയും ചെയ്യും.

ഈ ഫോണിന്റെ നാവിഗേഷൻ ബട്ടണുകൾ പ്രകാശിക്കുന്നവയാണ്, അതിനാൽ ഇരുണ്ട അന്തരീക്ഷത്തിൽ പോലും അവ കാണാൻ സാധിക്കും.

സോഫ്റ്റ്‌വെയർ ബട്ടണുകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ഈ സംവിധാനത്തിന് ബട്ടണുകൾ ദൃശ്യമാക്കാൻ സ്വൈപ്പ് ചെയ്യേണ്ട ആവശ്യമില്ല.

അവ സ്ക്രീനിന് പുറത്താണ് ഇരിക്കുന്നത് എന്നതിനാൽ, എല്ലാ പിക്സലുകളും തടസ്സങ്ങളില്ലാതെ ദൃശ്യമാകുന്നു. സ്മാർട്ട്‌ഫോൺ ചിന്നുകൾക്കൊപ്പം കപ്പാസിറ്റീവ് ഹാർഡ്‌വെയർ ബട്ടണുകളും അപ്രത്യക്ഷമായി.

ബെസലുകൾ ചെറുതായി മാറിയപ്പോൾ, നാവിഗേഷനായി ചിന്നുകൾക്കും ഫ്രണ്ട് ക്യാമറകൾക്കായി ഫോർഹെഡുകൾക്കും ഇടം കുറഞ്ഞു. എനിക്ക് ഒട്ടും താൽപ്പര്യമില്ലാത്ത ഒരു ഹാർഡ്‌വെയർ ഡിസൈൻ ചോയ്സ് ഉണ്ട്: വശത്തായി നൽകിയിരിക്കുന്ന ചാർജിംഗ് പോർട്ട്.

അത് അന്നും അത്ര ശരിയായി തോന്നിയിരുന്നില്ല, ഇന്നും അതിന് യാതൊരു യുക്തിയുമില്ല. ഗെയിമിംഗ് ഫോണുകളിൽ വശത്തുള്ള ചാർജിംഗ് പോർട്ട് ആണ് യുക്തിപരമായിട്ടുള്ളത്.

ഗെയിമിംഗ് ഹാൻഡ്‌സെറ്റുകൾ പലപ്പോഴും ലാൻഡ്‌സ്‌കേപ്പ് ഓറിയന്റേഷനിലാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത് എന്നതിനാൽ, ഈ സ്ഥാനത്ത് ചാർജറോ ആക്സസറിയോ പ്ലഗ് ഇൻ ചെയ്യുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. എന്നാൽ ഫോൺ സാധാരണ രീതിയിൽ ലംബമായി ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ ഇതിന്റെ മുകളിൽ ഇടതുവശത്തുള്ള ചാർജിംഗ് പോർട്ട് അസൗകര്യമുണ്ടാക്കുന്നു.

ഈ ഫോണിന്റെ മൈക്രോ-യു.എസ്.ബി പോർട്ടിനെ ഞാൻ കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല. എച്ച്.ടി.സി വൺ എക്സ് പ്ലസ് പുറത്തിറങ്ങി രണ്ട് വർഷത്തിന് ശേഷമാണ് കൂടുതൽ കരുത്തുറ്റതും ഇരുവശത്തുനിന്നും ഉപയോഗിക്കാവുന്നതുമായ യു.എസ്.ബി-സി പോർട്ട് നിലവിൽ വന്നത്.

എന്നെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്നത് വികസിപ്പിക്കാവുന്ന സ്റ്റോറേജിന്റെ കുറവാണ്. ഐഫോണുകളെ അനുകരിക്കുകയും മൈക്രോ എസ്.ഡി കാർഡ് സ്ലോട്ട് ഒഴിവാക്കുകയും ചെയ്ത ആദ്യത്തെ ആൻഡ്രോയിഡ് ബ്രാൻഡുകളിൽ ഒന്നാണ് എച്ച്.ടി.സി.

ഈ ഫോണിൽ 64GB ബിൽറ്റ്-ഇൻ സ്റ്റോറേജ് ഉണ്ടായിരുന്നു, അത് ആ കാലഘട്ടത്തിന് ധാരാളമായിരുന്നു. ഭാഗ്യവശാൽ, ഇതിൽ 3.5 എംഎം ഓഡിയോ പോർട്ട് നിലനിർത്തിയിരുന്നു.

ഈ ഫോണിൽ ഇയർപീസ് ഗ്രിളിനുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഒരു നോട്ടിഫിക്കേഷൻ എൽ.ഇ.ഡിയും ഉണ്ട്. ദുഃഖകരമെന്നു പറയട്ടെ, ഇത് വളരെ ചെറുതാണ്, ചില കോണുകളിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ കഷ്ടിച്ച് കാണാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ.

പിക്സൽ 11 പ്രോയുടെ പിൻഭാഗത്ത് നൽകിയിരിക്കുന്ന സംവിധാനം പോലെ ഇത് വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിയില്ല. എച്ച്.ടി.സി വൺ എം 7 മുതൽ മെറ്റൽ യൂണിബോഡികളിലേക്ക് മാറുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് എച്ച്.ടി.സിയുടെ അവസാനത്തെ സംരംഭമായിരുന്നു ഈ ഫോൺ.

ഈ പഴയ ഓർമ്മകൾ മതിവരുവോളം ആസ്വദിച്ച ശേഷം, ഞാൻ എച്ച്.ടി.സി വൺ എക്സ് പ്ലസ് ഓഫ് ചെയ്ത് വീണ്ടും ഡ്രോയറിലേക്ക് തന്നെ വെച്ചു. ഈ ഓർമ്മകൾ ഞാൻ എത്രത്തോളം ആസ്വദിച്ചുവോ, അതുപോലെ തന്നെ സ്മാർട്ട്‌ഫോണുകൾ ഇന്നത്തെ നിലയിലേക്ക് പുരോഗമിച്ചതിന്റെ കാരണവും ഞാൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു.

ചില ഫോൾഡബിൾ ഫോണുകൾ ഒഴിച്ചാൽ, ഇന്നത്തെ കാലത്ത് എല്ലാ സ്മാർട്ട്‌ഫോണുകളും ഒരേ പോലെയാണ് കാണപ്പെടുന്നത്. അത് ബോധപൂർവ്വമാണ്, കാരണം ഉപഭോക്തൃ വിപണിയാണ് നാം ഇപ്പോൾ എത്തിയ നിലവാരം നിശ്ചയിച്ചത്.

എന്നാൽ വൈവിധ്യമാണ് എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നത്. 2010-കളുടെ തുടക്കത്തിൽ കൂടുതൽ ആൻഡ്രോയിഡ് നിർമ്മാതാക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഓരോ ബ്രാൻഡിനും അതിന്റേതായ വ്യക്തമായ ഐഡന്റിറ്റിയും ഫീച്ചർ സെറ്റും ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ നമ്മൾക്കിടയിൽ വളരെ കുറച്ച് ആൻഡ്രോയിഡ് നിർമ്മാതാക്കൾ മാത്രമേയുള്ളൂ, അവരുടെ ഉൽപ്പന്നങ്ങൾ കൂടുതൽ ലളിതമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

പതിനാല് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, 2012 ലെ എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഈ മോഡലിനെ ഞാൻ നോക്കിക്കാണുന്നതുപോലെ ഇന്നത്തെ ഫോണുകളെ ഞാൻ കാണുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല.